بسیاری از اهدافی که برای نوشتن این وبلاگ در نظر داشتم هنوز محقق نشده است. وسواس داشتن ، تمایل به انجام کار بی نقص کلیت کار را لنگ گذاشته. قدری هم زمان بر بودن وبلاگ نویسی را بهانه کرده ام. شاید بشود با کوتاه کردن نوشته ها این ضعف را جبران کرد. من به دنبال نوشتن هر روزه بودم . همین را ادامه خواهم داد. شاید ناچار شوم در بعضی از نوشته ها فقط طرح مسئله داشته باشم. این روزها آشنایی با وبسایت هدیه ای بزرگ بود برای من. آمد و کنار شعبانعلی و متمم نشست. وبلاگ خوانی من را جدی تر کرد. ان شا الله(پی نوشت 1) آغاز برکات دیگر باشد. در خصوص کتاب و کتابخوانی هم می نویسد . و این موضوع را به جد پیگیری میکنم. می خواهم به جایی برسم که مسیر پیش روی خود را روشن تر ببینم. امید دارم از دل این کار علایق شخصی خودم

گاهی وقت ها در زندگی آدم ها اتفاقی مبارک می افتد. وقایعی که هیچ ربطی به استحقاق و تلاش و ... ندارد. بیشتر از جنس توفیق است. همان توفیقی که مولانا فرمود: "از خدا جوییم توفیق ادب** بی ادب محروم ماند از لطف رب" این توفیق را فقط باید از خداوند جست. بزرگان ما نیز به این مسئله توجه داشتند. حضرت حافظ نیز در غزلی این چنین در فشانده بود: " گرچه وصالش نه به کوشش دهند** هر قدر ای دل که توانی بکوش" این وقایع حلاوتی دو چندان دارد. چرا که هدیه است. از جانب جان جانان رسیده. نوریست که از منبع روشنایی تابیده. این توفیق نصیب من شد. همین چند روز پیش. آشنایی با میثم مدنی. هم می نویسد. و همین واسطه آشنایی من با اوست. جریانی به راه انداخته در مورد کتاب و کتاب خوانی. ما هم ساحل نشینیم و جرعه می گیریم از این رود

ایده این مطلب از جناب شعبانعلی عزیز گرفتم. برخی از ویژگی های فردی را نمی شود از خود اون فرد پرسید. چون به هزار ترفند آلوده می شود تا حقیقت را پنهان کند . ذات انسان پنهانگر و مخفی کننده است. هزار پرده بر صورت حقیقت می افکند تا آن را از نظر بپوشاند. تا شاید نفعی ببرد. حتی به لحظه ای. اما اگر همین موارد رو با مشاهده جست و جو کنیم بهتر و راست تر می توانیم ببینیم . مثلا اگر می خواهیم ببینیم که سهم عاطفه و عشق در شخصی چگونه است کافیست به ارتباطات او دقت کنیم. اگر می خواهیم ببینیم چقدر فردی صاحب کمالات سوادی است باید به مطالعات او نظر کنیم. اگر می خواهیم اهمیت سلامتی را در نگاه او بیابیم باید به غذایی که می خورد، به دودی که استنشاق می کند یا نمی کند، به ورزش هفتگی او و مواردی از این دست دقت کنیم.

این نوشته بیشتر از جنس خود افشایی هست . توی این لحظه از زندگیم تصمیم دارم به سه موضوع مورد علاقه ام بپردازم: 1- حوزه مدیریت:سعی دارم متمم رو جدی پیگیری کنم. کتاب های این زمینه رو گیر میارم و می خونم. سعی می کنم رفتارهای خودم رو هم بهبود بدم. فردا مهارت مدیریت رو به چند خرده مهارت تقسیم می کنم و اونو توی وبلاگ می نویسم. عنوان یک کتاب در زمینه مدیریت هم که برای مطالعه مناسب باشه رو پیدا می کنم. 2- ادبیات: دوست دارم بیشتر با حافظ و سعدی و مولوی دمخور باشم. نمیشه منتظر نشست تا شرایط مناسبی پیدا بشه و بعد از دست این بزرگان جرعه گرفت. روز به روز باید لب تر کنم. روح افزاست. قبلا تجربه کردم. 3- حوزه مذهبی : توی این زمینه قصد ندرم توی وبلاگم چیزی بنویسم. فکر می کنم باید خودم رو وارد حوزه زبان انگ

من از مطالعه کردن در بسیاری از محورهای حوزه مدیریت لذت می برم. این علاقه از زمان دانشگاه شکل گرفت . از مبانی مدیریت و سازمان تا رفتار سازمانی، از بهره وری تا مدیریت کارخانه از کارآفرینی تا بازاریابی. کلمه ها و جمله ها و پاراگراف ها در عمق جانم می نشست. از خواندنش سیر و خسته نمی شدم. این خصلت کم و بیش هنوز هم با من است. ساعت ها شعبانعلی می خوانم. میثم مدنی را پیگیری می کنم. متمم می خوانم. فایل صوتی شعبانعلی و سخنرانی های دکتر سروش را گوش می دهم. اما خیلی پراکنده هست. می دانم این پراکنده خوانی ها مشکل ساز خواهد شد. در دوره کارشناسی یکی از اساتیدم می گفت شما تا سال سوم دانشگاه باید علاقه خود را پیدا کرده باشید. یکی دیگرشان که بسیار کوشا و پویا بود از ما می خواست مثل لامپ نباشیم که در همه جهت